verbale agressie

Een vrouw werd doorverwezen door een arts van het ziekenhuis naar de dienst,; maar ze vond het niet meteen.  Ze werd redelijk agressief.  Het gaat om een psychiatrische patiënt en de reactie van de patiënt was ook niet normaal te noemen, dat bleek snel duidelijk. Op een rustige manier werd haar uitgelegd dat we niet veel aan situatie konden veranderen. De patiënt kalmeerde uiteindelijk en liet zich onderzoeken.(verpleegkundige te Brussel)

Bespreking vanuit geweldbeheersing

Het eerste dat me opvalt is dat hier sprake is van verbale agressie alleen.  In de zorgsector is dit inderdaad vaak waarmee we te maken krijgen.  Gelukkig maar, zou je kunnen stellen.  Cliënten gaan niet altijd over tot fysieke agressie!  De verpleegkundige heeft snel begrepen dat hier een achterliggende problematiek mee bepaalt dat het getoonde gedrag ‘niet normaal ‘ is.  Dit is een goed voorbeeld van agressief gedrag als symptoom (zie theorie).  Hier is het agressief gedrag te begrijpen vanuit de psychische problemen van de patiënt.  Dit inzicht maakt het mogelijk voor de verpleegkundige om de noodzakelijke emotionele afstand te bewaren.  De verpleegkundige voelt zich niet persoonlijk aangesproken, of bedreigd.  Zo kan ze gemakkelijker ‘rustig’ blijven en haar op een bepaalde manier aanspreken waardoor de cliënt de-escaleert.

Op een rustige manier worden bepaalde zaken uitgelegd.  Ik gok dat hiervoor nog eerst iets anders gebeurd is.  De verpleegkundige heeft zich allicht eerst tot de patiënt gericht.  Ze heeft eerst het contact gemaakt en erkenning gegeven.  Een voorbeeld hiervan is: ‘dag mevrouw, ik zie dat er iets is, ik begrijp dat u het moeilijk gevonden heeft, dat moet erg lastig voor u zijn.’   De verpleegkundige is erin geslaagd om echt contact te maken met de patiënt, want ze heeft haar kunnen uitleggen dat wat er gebeurd is jammer is, maar niet meer kan veranderd worden.  De patiënt kalmeerde omdat ze zich beluisterd heeft gevoeld.  Ze is ernstig genomen door de verpleegkundige en dat heeft gemaakt dat ze konden verder gaan (met het onderzoek).

Verbanden met deze situatie

–          Waarom mensen agressief worden?

–          Het belang van contact

–          Gesprek voeren tijdens een conflict

Als je nog vragen hebt naar aanleiding van deze bespreking, reageer gerust.

Carl Adams

Orthopedagoog/ cliëntgericht psychotherapeut

 

Advertenties

Nieuw psychofysieke training rond emotie en interactie voor volwassenen

Deze training richt zich tot volwassenen die willen leren anders om te gaan met hun emoties en hun contacten met anderen.De training gaat door in een kleine, veilige groep (max. 12 deelnemers) tijdens 3 avonden.  Vooraf is er een intakegesprek om samen met jou te bekijken of de training voor jou het ideale middel is. Na de training is er een opvolggesprek.Hoe gaan we praktisch aan de slag?

Het is een training, dus we doen vooral oefeningen en denken na over ervaringen. Daarnaast geven we je ook achtergrondinformatie.

Planning:

9u30: kennismaking met deelnemers en trainers

10u00: introductie in de drie thema’s (zelfbewustzijn, zelfcontrole en zelfvertrouwen) en oefeningen

11u00: pauze

11u15: thema: emoties en ik. Achtergrondinformatie en vooral oefeningen

12u15: lunch (er wordt een broodmaaltijd aangeboden)

13u30: thema: emoties en ik. achtergrondinformatie en vooral oefeningen (deel 2)

14u45: pauze

15u00: thema: ik en de ander. achtergrondinformatie en vooral oefeningen

16u15: afronding + afspraak voor terugkomavond

Het intake – en opvolgingsgesprek gebeuren in overleg.

Prijs: : 180 Euro + intakegesprek 30 Euro (wordt in mindering gebracht bij deelname) + gratis opvolgingsgesprek

 Plaats:  To People, Delinstraat 37, 2060 Antwerpen ( makkelijk bereikbaar )

Aanmelding:  via telefonisch contact met één van de trainers. Carl Adams op           0476 66 74 11;  Marina Rieve op 0498 57 41 50

Andere data :  oktober 2016

We kijken ernaar uit je snel te ontmoeten,

            Carl     Carl Adams           Marina    Marina Rieve

vraag ter verdediging

(Deze vraag zet ik met toestemming van de betrokkene op de website.  Ondertussen is de echtgenote vrijgesproken en in haar recht gesteld door de rechtbank)

 Mijn echtgenote wordt door haar werkgever beschuldigd van ‘geweldpleging’ tov een kind.

 Ik citeer uit zijn bewering: Op vrijdag heeft er een incident plaatsgehad tussen twee kinderen, Koen en Lou.   Begeleidster Marie is tussengekomen. Lou schopte.de begeleidster.  Zij heeft Lou horizontaal opgepakt en vanaf een hoogte van naar schatting één meter op de grond laten vallen. Daarna plantte de begeleidster haar knie in de rug en haar hand op de nek van Lou om hem in bedwang te houden.

 Voor alle duidelijkheid wil ik er ook bij zeggen dat de werkgever hierin de versie van feiten van mijn echtgenote niet heeft gevraagd.

 Wat gebeurde wel:  Het kind viel een van de andere kinderen aan, het luisterde niet naar de opmerkingen om hiermee op te houden. Toen het andere kind aanviel nam mijn echtgenote dit kind vast. Zij beschrijft me de handeling: zij neemt met haar handen het kind van achteren vast en fixeert aldus diens armen op zijn lichaam. (achter hem staande sluit zij haar handen voor zijn borst). Hierop gaat hij haar schoppen, zij laat hem struikelen door zijn benen weg te duwen en legt hem aldus op de grond.

Gezien zij vlak tegen hem staat lijkt het mij dat zij hem onmogelijk kan omhoog heffen en laten vallen.

Graag had ik van u geweten of de aldus beschreven techniek een gebruikelijke ‘verweertechniek’ in de zorg is. Graag had ik ook wat bijkomende info die mij kan helpen in de verdediging.

Antwoord vanuit geweldbeheersing

De techniek die uw vrouw toepaste (het kind – langs achter – omsluiten met de armen en zo in bedwang houden) is een veel voorkomende techniek. In het vervolg van het verhaal merkt u zelf dat de techniek niet zonder gevaar is voor uw vrouw (kind begint te stampen). In de cursus ‘zelfverdediging in de zorg’ bieden wij een andere techniek aan, maar dit vraagt – zoals alle technieken een zekere training. ‘het kind omsluiten’ is eigenlijk een techniek die intuïtief wordt uitgevoerd, dus ik ga ervan uit dat u vrouw – zoals vele zorgverstrekkers – niet extra getraind is in het omgaan met fysiek geweld.

Elke organisatie voor hulp- en of zorgverlening zou een agressiebeleid moeten uitwerken.  Zo zouden situaties zoals u vrouw nu moet meemaken kunnen vermeden worden. Alle betrokkenen kunnen ingelicht worden over de acties die men kan doen naar aanleiding van agressie incidenten.  Welke techniek is toegelaten om een cliënt te fixeren?  Hoe worden twee vechtende cliënten uit elkaar gehaald? Hoe worden ouders en verwijzers ingelicht over incidenten?  Als dit soort vragen kunnen op voorhand besproken en beantwoord worden.  Zo weet iedereen wat er kan gebeuren.

Nazorg is bij agressie incidenten zeer belangrijk en moet ook deel uitmaken van een beleid.  We spreken dan over opvang van alle betrokken: de cliënten, de begeleider en de omstaanders.  Het moet des te pijnlijker zijn voor uw vrouw om beschuldigd te worden van onprofessioneel handelen.  Ik denk dat iedereen lessen kan trekken uit zo’n situaties, maar in eerste instantie is opvang belangrijk.

Elke reactie is welkom

 

Vraag: wanneer en hoe kom je tussen?

Wat kan je doen als je merkt dat een cliënt verbaal agressief is in een gesprek met een collega (in een gespreksruimte in de buurt). Wanneer en hoe kom je tussen zonder het gezag van de collega te ondermijnen? (vraag van Het Alternatief / CAW Antwerpen)

Antwoord vanuit geweldbeheersing

Alles hangt af van je inschatting ter plaatse.  Er zijn inderdaad een aantal overwegingen te maken.  Hoe goed ken je de collega? Weet je wie de cliënt[1] is? heb je zicht op hun hulpverleningsrelatie?  Bijvoorbeeld: als je collega je reeds voordien in vertrouwen genomen heeft dat zij[2] angst heeft ervaren in de begeleiding van die specifieke cliënt, dan zal dit je beslissing om tussen te komen beïnvloeden.

Je kan twee dingen doen:

  1. Je klopt op de deur van de gespreksruimte.  Wanneer je binnengaat verontschuldig je voor het storen en zeg je dat het gesprek dat ze voeren hoorbaar is tot op de gang.  Je meldt dat je zelf nog enkele telefoongesprekken moet voeren, dat jij afgeleid wordt door hun gesprek en je vraagt of het mogelijk is om wat rustiger met elkaar te praten.  Niet tegenstaande dat dit een goed geformuleerde boodschap is (niet beoordelend, vanuit jezelf met een verzoek aan de andere) kan dit toch de gemoederen doen oplaaien.  Je hebt geen absolute vat op wat de andere zal doen. Dus deze reactie van jou kan wel confronterend overkomen. Als de cliënt zijn frustratie over je vraag aan jou richt, dan kom je in een andere situatie terecht.  Hier zal het dan belangrijk zijn om in te schatten hoe het contact tussen jou en de cliënt is op dat moment. Hier zullen de aandachtspunten voor een gesprek tijdens het conflict zeer nuttig zijn.
  2. Je klopt op de deur.  Bij het binnengaan verontschuldig je voor het storen en je vraagt aan je collega om even naar het andere kantoor te komen omdat er een dringende telefoon is.  Je vraagt aan de cliënt of het goed is dat die even wacht in de kamer.  Je laat de cliënt in de gespreksruimte achter.  Ondertussen kan je dan met je collega even overleggen wat je best kan doen om haar te ondersteunen. De aanpak is minder confronterend voor de cliënt, maar het is niet uit te sluiten dat de cliënt zich afgewezen voelt en zijn frustratie laat blijken aan jou.  Reageer begripsvol, met medeleven voor zijn situatie en luister naar zijn bezwaren.

Waar ik nu niet op inga:

–          Zie link met beleid van de voorziening

–          Zie link met gespreksvoering tijdens een conflict

 

Als je naar aanleiding van dit antwoord nog vragen hebt, stel ze gerust.

 


[1] Ik ga er even vanuit dat de cliënt een man is, maar dat kan natuurlijk evengoed een vrouw zijn.

[2] Ik ga er even vanuit dat de collega een vrouw is, maar dat kan natuurlijk evengoed een man zijn.

Knuffels

Johan is een grote sterke man van rond de 50 jaar. Hij verblijft in een voorziening voor mensen met een matig mentale handicap. Ik ken hem al heel lang en over het algemeen is hij heel lief. Hij komt geregeld fysiek contact zoeken. Hij benadert me dan met zijn armen open om me te omhelzen. Soms vind ik het heel ongepast en zeker als hij me bij verrassing vast neemt. Ik heb het dan niet zien aankomen en dan schrik ik erg.

Ik krijg hem niet uitgelegd dat ik zijn geknuffeld dan niet leuk vind. Als hij me zo vast neemt, dan blijf ik meestal staan, vraag hem om me los te laten en ik wacht dan. Me loswringen heeft geen zin en ik wil hem ook niet pijn doen.

Aanbeveling vanuit geweldbeheersing

Wanneer Johan je nog eens vast neemt op het moment dat jij het niet leuk vindt geef dan verbaal, maar vooral ook non verbaal aan dan je dit niet wil. Wanneer je hem ziet aankomen, ga dan in veiligheidshouding staan en tracht door je bewegelijkheid uit de greep van Johan te blijven. Zeg duidelijk ‘stop, dit wil ik niet’ en met je veiligheidshouding toon je dat ook non-verbaal. Wanneer je bij verrassing vastgenomen wordt, of wanneer zijn greep zo krachtig is dat je hem niet kan ontwijken, ga dan in ijsbreker staan. Je ene hand plaats je in je nek en je andere arm plaats je over je hoofd. Je ellebogen zijn naar voren gericht. Hiermee geef je fysiek aan Johan aan dat je nu niet wil geknuffeld worden.

In de opbouw van het verdere contact met Johan lijkt het ons wel aangewezen om momenten te zoeken waarop knuffels wel kunnen. Tracht ook met Johan communicatiemethoden te vinden die kunnen helpen om elkaars intenties duidelijk te maken, vb SMOG (spreken met ondersteuning van gebaren), visualisaties, enz

Lancering geweldbeheersing.be

Geweldbeheersing.be is een feit. Na maanden zwoegen aan het handboek ‘zelfverdediging voor de zorgsector’, de spil van deze site, stellen Carl Adams en Luc Van Laere u deze site voor.

Hier kunt u het handboek GRATIS downloaden maar dat is niet alles. In de loop van de komende weken vullen we de site aan met interessante weetjes, tips en informatie over alles wat te maken heeft met zelfverdediging en geweldbeheersing.

We hopen dat er een discussie ontstaat over geweld in de zorgsector. We hopen dat beleidsmensen gaan inzien dat ze moeten gaan nadenken over de problematiek en we hopen vooral dat men afstapt van de gedachte dat alles kan worden opgelost door te praten.

Als we het hier op deze site hebben over zelfverdediging dan hebben we het vooral niet over (oosterse) vechtsporten. We hebben het over psychologie en wetenschap. We hebben het over een beperkte toolbox en gemakkelijk uitvoerbare, grofmotorische technieken.